Jali Ojol udé lamé nggak nongol.
“Sibuk ke pengadilan,” katé Yati.
Kalo kliatan juga lebih sering diem. Romannyé sedi. Semuényé tau ajé ntu garé-garé Bapa Ojol masup landraad binti meja ijo.
Order mah ramé. Semingkin ramé malah. Ntu juga bikin Jali semingkin sering ngilang.
“Ya prihatin, ya tajir,” katé To’ing, anggota ormas nyang tau nape bèlèr mulu.
“Ngomong apé sih énté Ing,” Yati nggak sembunyiin kalo kaga suké omongan To’ing, “énté taulah Jali kerjényé beneran, mangkin-mangkin doi punyé bokin beranak lagéh …”
“Kerjé dué pulu empat jem haré géné, tetep nggak bakalan tajir Ing,” katé Udin nyang baru masup, “kupi dong Yat.”
Ngemister cepèk di prempatan nyang padet, émang lewat tengé malem baru rada sela. Pélagéh kalo kerjé sorangan. Biar katé ntu koin padé tumpé-tumpé dari tangan apé dari kantong kargo nyang bolong, émang berapé duit dapetnyé?
Bang Otot ajé nyang jadi boss, palingan cumak bisé samen lépen amé Mpok Ganjen bokinnyé di kios rokoknyé nyang 1 x 2 meter. Tajir jugak sih, tajirnyé kéré tapinyah héhéhéhé!
To’ing udah nggak brani ngomong lagéh. Palényé angslup kayak burung onta di pasir, cumak di sinih mau dimasukin gelas kupi.
“Jadi panteslah doi prihatin, bisé bayangin nggak kalo kaga adé ojol? Paling nggak nyang nganggur empat juté lagéh. Gilé! Bukan Jali ajah nyang kluwarganyé kebantu …”
“Ngrugiin negaré katényé …” Udin lagi baca-baca hapé rupanyah.
“Banyak koruptor, penjahat, teroris, nggak segitu berat tuntutannyé,” Yati ngegorèng témpé.
“Atu ajé nyang ané curigé …” Katé Udin.
“Apaan?”
“Hukuman nggak adil, sengajé diberat-beratin, sebenernyah ntu akal bulus …”
“Bulusnyé jaksé?”
“Bukan …”
“Bulusnyé énté dong Din!”
“Aaahh énté Yat, masa’ kaga tau!”
Yati senyum-senyum sembèn tarok témpé-témpé gorèng ke meja penganan, èh belon apé-apé tangan-tangan nyelonong padé nyomot. Sukab, Kaboel, èn Sanip, trio gèmbèl galian langsoen ajé kepanasan. Namanya juga baru diangkat dari wajan. Dari tangan ke mulut tetep ajah panas.
“Nah baru nyahok!”
“Kok nyukurin sih …”
“Abis slonongisme kayak si bulus.”
“Slonongisme?”
“Yo-i!”
“Nyang pegimané nyelonongnyé?”
Yati nyesep kupi Acehnyé doeloe.
“Mengsélé hukum biar diurusin orang hukumlah!”
“Ini?”
“Lhah kan tau kendiri! Segalé vonis doi tekak-tekuk semaunyé!”
“Oh kalow vonisnyé nggak adil! Lah bagus kan?”
“Ah, nyang vonisnyé udé bener jugak dilepasin.”
“Kok bisé?”
“Paké hak semprit” Sanip nyelak.
“Hak sepatu mangsudnye Nip?” Sukab keseleg témpé terus nginum.
“Hak prerogagap,” Kaboel samé ajé kurang pengetahoean.
Yati jadi males, tapi Sukab baru moelai seabis nelen témpé nyang nyeleg.
“Nah! Di sono noh bulusnyé!”
“Bulus?”
“Itu tuh nyang perutnyah guedéh.”
Maté Kaboel merem-melèk gagal paham.
“Yo-i! Udé kebacé banget: apé ajé vonisnyé, nyang penting sempritnyé!” Ntu vonis anabèlan Sukab.
Udé malem bingitz. Kagé adé nyang tau apé nangsib waktoe.
Kaboel pelan-pelan nanyak, pelaaaan bingitz.
“Jadi bulusnyé siapé?”
“Ntu nggak penting Boel,” katé Sukab, “nyang penting nekak-nekuk vonis ntu bukan demi terdakwa, tapi doi kendiri!”
RS Premier Bintaro – Pondok Ranji,
Kamis—Jumat, 14-15 Mei 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI