Pagi-pagi, walo mingsi gelap, udé njelut-jelut ajé si Bahlul.
“Orang désa nggak paké dollar. Ngomong apaan sih doi? Ané bener-bener nggak paham!”
“Soal apé nih?” Sukab udé di warung, ngupi-ngupi nunggu jam subu sabelon berangkat. Tau apé nyang digorèng Siti Nurhalizah srang-srèng-srang-srèng , bikin orang-orang jadi bebangkis.
Termasuk Udin nyang misi ngèbi atawé ngelingker kayak èbi garing, di dalem sarung yang warnanya nggak bisa dibedain dari bangku-bangku kayu.
“Hwajjjjiiiiiingngng!!!”
“Hwajjjjiiiiiingngng!!!”
“Hwajjjjiiiiiingngng!!!”
“Syèt dah! Sambel trasi Sit?” Émang kepagian masak gituan sih.
Siti kaga denger. Seru banget tuh suaré penggorèngan.
“Soal dollar di désa!”
“Napé tuh?”
“Katényé nggak ngaru!”
“Nggak ngaru pegimané?”
“Orang désa nggak paké dolar katényé, jadi ya nggak ngaru!”
“Émang soalnyé apé?”
“Nyang dibilang rupiah mingkin letoy itu loh!”
Sukab godèkin pale. Tiupin kupi jagung nyang aromanyé kaga jelas.
“Lhah énté kendiri bilang pegimané?!”
Bahlul puterin topi pèt NY van Cipadu.
“Ané pikir sih, kalo rupiah émang nilai tukernyé ke dollar udé payé, ya di mané ajé dipaké tetep payé kan?”
“Jehelaaaazzzzz ….”
“Doi nggak ngerti ékonomi apé pegimané sih?”
Nggak langsoen kesaut. Atu dué kenderaan udé mulai lewat.
“Booot! Booot! Booot! Boooootiiiii!”
Si Panjul onthèlin gerobak rotinyé ngedeket. Doi drop roti-roti isi kacang, keju, coklat, abon, kelapa, nanas èn daging di warung anabèl. Ntu penganan didemenin bakal ganjel kalow kelaperan di jalan. Kadang orang mampir ke warung cumak nyamber roti-roti itu hajé.
“Naèk yé Sit!”
“Kok naèk lagi? Baru bulan lalu naèknyé!”
“Bukan ané Sit nyang naèkin!”
Siti mèsem asem-asem.
“Mané bisé untung kalo beginih ….”
“Alah Sit samé-samé ngertilah, si Babé jugak oké palingan …”
Siti nggak nyaut, paham bener apé nyang trus kejadian belakangan. Nyang belon paham si Bahlul.
“Pedahél babényé begawan ekonomi kan?”
“Trus?”
“Seenggak-enggaknyé setengé begawanlah doi.”
Sukab godèkin lagéh palényé.
“Émang kalo babényé begawan trus anaknyé jugé musti begawan?”
“Seperempat begawan kalo gitu.”
Sukab ngegèlèng dengen muké prihatin.
“Seperlapan begawan.”
“Udahlah Lul …”
“Seperanembelas begawan.”
“Ampun!”
“Sepertigapuludué begawan juga nggak?”
“Nggak salah kok nggak ngerti ekonomi Lul.”
“Tapi ngerasa ngerti kan masalah!”
“Nah!” Sanip ngegongin.
“Nggak adé harapan?” Dul Komprèng udé nongol.
“Soalnyé ntu harapan apé? Harapan ékonomi apé harapan politik?”
“Kalo ékonomi?”
“Ya jadi makmur.”
“Kalo politik?”
“Ya merdéka.”
Kedengeran Udin ngulèt di dalem sarung.
“Émang bisé?” Kedengeran suaré doi nyang mendhem, sabelon balik ngorok lagéh.
“Biarin ajé doi mimpi,” katé Sukab, “mumpung mingsi bisé…”
Tapinyah trus kedengeran azan subu dari masjid. Palé Udin nongol dari sarung.
“Émang bolé? Émang bolé kité mimpi jadi kayé?”
“Bolé ajé asal pédé.”
Udin ngucekin maté.
“Jadih kalo pédé trus bisé kayé rayé?”
“Oh pasti bisé! Pasti bisé!”
“Pasti?”
Sukab liatin Udin nyang belon bener-bener melèk.
“Capé dèh,” pikirnyé.
Pondok Ranji,
Rabu-Jumat 20-22 Mei 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI