Di ujung gang, kaga jau dari prempatan nyang nggak paké lampu méré, tempat Bang Otot éman kampung bekuasé, kliatan doi kasi petoendjoek amé anak buahnyé, Udin èn kawan-kawan kaoem pang-rokers (Eng: punk-rockers).
“Kelian ntu yé, kalo kerjé musti paké étika.”
“Wuéits! Étika apaan Bang?”
“Dasar bégo! Dengerin yé? Kalo énté-énté kerjé di prempatan, énté atur ntu mobil-mobil nyang rebutan mau cepet binti bikin macet, énté kaga ngulurin tangan kayak pengemis! Jelas?
“Nah, baru kalo doi bukak ntu jendela item èn tangannyé kluar pégang duit, baru énté ulurin tangan bakal terimah ntu duit. Jelas? Ntu baru pantes, kaga ngemis kaga maksa’”
Udin èn kaum pang-rok dekil manggut-manggut.
“Bilang ‘trimakasi’ nggak Bang?”
“Ya jelaslah bégo! Kalo doi kasi secèng énté bilang ‘trimakasi’, kalo kasi nocèng énté tambahin ‘ati-ati di jalan’. Jelas?”
“Kalo gocèng?”
“’Trimakasi’-nyé tambahin ‘banyak’, ‘trimakasi banyak’ gétuh, jelas?”
“Jelas Bang! Maap, tapi ini mah étikèt Bang, bukan étika.”
“Huss! Dasar pang-rok dekil! Sok téu luh!”
“Maap Bang, bukan sok téu Bang, étikèt tuh pelajaran sopan santun Ibu Suatmadji waktu ané SMP di Jogja, kalo étika mah kuliahnya Romo Magnis.”
“Romo bulé tinggi kurus nyang duluh suka ngebut paké skuter?”
“Yo-i! Perné jato deket sini juga Bang!”
“Syèt dah! Énté anak sekolaan ngapain adé di sinih?”
“Héhé! Nggak dapet kerjaan Bang!”
“Kok bisé?”
“Nggak adé lowongan tukang pilsapat Bang!”
Udin nyengir denger si pangker (Eng: punker).
“Orang si Misro inih udé ngelanggar kode étik Bang.”
“Hah?! Kode étik apé?”
“Ya kode étik Mister Cepèk!”
“Kok ané nggak tau!”
“Si Misro, masa’ kalo tangan cèwèk nyang ngulurin duit doi remes!”
“Ya amplop! Bener Srok?”
“Ampun Bang, kaga sengajé.”
“Ngremes ya sengajélahyaw! Ntu udé kekerasan seksual loh! Masa’ lu kaga tau!”
Si Misro nyembah-nyembah ke dengkul Bang Otot.
“Jangan pecat ané Bang, kesian emak di rumé nyang udé sakit-sakitan Bang …”
Dari jau Sukab liatin semué kejadian di prempatan bari gèlèng-gèlèng kepalé. Belon tau kapan ntu truk bakal angkutin tukang-tukang galian nyampé.
“Mingsih adé orang-orang nyembah-nyembah di jaman nauw yé?”
“Mingsih? Malah ini jamannyé Kab! Nyembah-nyembah èn ngejilat! Ntu permaènan haré inih!” Katé Kaboel
“Pélagéh si Boss nggak mau mikir yé?”
“Maleslah doi! Udé puwas bekuasé!”
“Yang penting buka mulut ajé!”
“Asal doi buka mulut, terbirit-birit dah para kambrat nyiapin alesan.”
“Trus alesan jadih peraturan.”
“Mengkényé pejabat nyang mané ajé musti kambrat.”
“Èn pejabat kambrat ntu kode étiknya cuma atu.”
“Apé tuh?”
“Doi korupsi ané jugak korupsi. Titik.”
“Sekambrat hatiku!” Sanip nyelemong.
Deket jam mak-si, truk kosong belon dateng jugak. Sukab amé temen-temennyé bisé liat, di prempatan Bang Otot doedoek di singgasané peti sabun, kayak rajé-rajé tongtonan wayang orang, èn si Misro ngebungkuk-bungkuk bawain si doi nasi bungkus isi sayur nangka amé telor balado.
“Seléra pangker lokal …” Pikir Sukab.
Tau napé Sukab jadi inget Hèrkulès.
“Hèrkulès éman teladan?” Kaboel nanyak.
“Kaga, inih Hérkulès Yu Nanik di gambar oemboel.”
“Napé doi Kab?”
“Doi tarik pilar-pilar istané ampé ambruk, èn doi mati ketimpé reruntuhan ntu istané …”
“Tamat,” Sanip ngegongin.
Pondok Ranji—Taman Ismail Marzuki,
Rabu-Jumat, 3-5 Juni 2026.
Ilustrator: © 2026 SETIANTO RIYADI