Pagi mingsi gelap sedikit grimis, di warung anabèl udé ngibril ajé Sukab amé Dul Komprèng. Yati kliatan siboek tau ngapain. Kayak nyang baru utak-atik kompor gas ketrabelan.
“Kok dari bising ke bising mulu yé blakangan?”
“Ah énté Kab, kapan sih Jakarté kaga bising?”
“Bukan bising nyang ituh mangsud ané Dul!”
“Oooooh, bising politik?”
“Apé lagi? Masa’ adé nyang mau mundur kalo Èmbiji lanjut!”
“Pérsidèn mangsudnyé? Ntu pan howaks Kab!”
“Nah kan? Ntu mangsud ané! Dué kali bising!”
“Dué kali?”
“Yo-i! Atu, bising politik. Dué, bising howaks!”
“Ntu artinyé nggak cumak dué kali duonk.”
“Lhah?”
“Pariabelnyé pan seabreg. Politik dihowaksin, howaks dipolitikin, kali berapé isyu èn berapé plintiran, belon lagi berapé sumber ngèhè’,” Dul Komprèng jelasin sembèn nyamber pisgor semalem nyang udé dingin, “nyang tadinyé dué jadih ribuan, digenjot lagéh jadih jutaan.”
“Olo-olo! Gahawatz dong Mèn!”
“Baru nyadar? Hapé pan bukan énté ajé nyang pegang! Jutaan! Pikir kendiri kalo atu persén ajah nyang nanggepin kan? Ntu baroe bihising!”
“Syèt dah! Pagi-pagi nih!” Yati gèlèng kepalé.
Srèèèèèèèèngngngng!
Doi mulai ngegorèng èn manasin nyang bakal disarap. Dateng daré masjid tukang-tukang galian temen Sukab, Kaboel èn Sanip, disusulin Jali ojoler, Udin Mister Cepèk nyang tumbèn nggak tidur di warung, èn To’ing anggota ormas nyang kalo abis bayar utang langsoen ngutang.
“Èmbiji lagéh, èmbiji lagéh …” Capèk bener lagu si Udin.
“Émang émbiji terus sampai mampus …”
“Sampai mampus? Èmbijinyé?”
“Bukan gitu Din, kalau Èmbijinyé terus, nyang laèn mampus.”
“Mampet!” Katé Sanip singset.
“Nyang laén ntu apé ajé, Kab?” Bahlul muncul setengé ngantoek.
“Ya apé ajé!”
“Ntu mah bener-bener mampus!” Rohayah nongol.
“Nhaaa, jadih tinggal pili ajé, kojor atu apé kojor semué.”
“Nyang atu ntu Èmbiji?”
“Émang adé Èmbojo?”
“Bojo ané mah adé Kab! Ari-ari nunggu setoran!” Celetuk Jali.
“Hahahaha!”
“Héhéhéhé!”
“Hihihihi!”
“Hohohoho!”
Rohayah nyambung.
“Ngomong-ngomong karang banyak bojo-bojo klaperan loh!”
“Klaperan nyang kalo nggak makan mati?”
“Hiiiiiiihh! Pertanyaan apaan sih ntu Kab? Émang adé yé nggak makan trus nggak paké mati?”
“Nyang busung laper perutnyé gedé-gedé …”
“Huss! Kwalat énté ntar Kab! Matinya orang klaperan kan émang kaga tek-seg, begitu laper begitu mati, enggak gitulah! Matinya alon-alon waton kelakon gétuh!”
“Syèt dah! Jadih apé nyang kejadian Roh?”
“Énté kayak kura-kura ngedayung perahu Kab,” Rohayah comot juadah lèngkèt super ketan, “pan ilmu ékonomi nyang ngajarin kité, ke mané duit kesedot, di tempat laèn duit jadih kurang atawé malah kuosong-song-song …”
Sanip ngejogetin.
“Adé nyanyiannya tuh:
…………. di sinih kenyang,
di sono klaperan …………..”
“Huss!” Rohayah nyelak, “énté kaga prihatin Nip?”
Yati malah nimbrung nyanyi jugak bari entasin singkong.
“Di sinih bergizi,
di sono kurang gizi,
hongeroedeem, kwashiorkor, marasmus …”
“Apaan tuh Yat?”
“Busung laper …”
“Gétuh jadinyah gegaré Èmbijih kan?”
“Ya jangan, tapi liatin ajah …” Ujar Yati nyengir-nyengir sepet.
Taman Ismail Marzuki—Pondok Ranji,
Kamis-Jumat, 25-26 Juni 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI