Yu Las, tukang pecel keliling, tau-tau grotor atawé grobak-motornyé maèn brenti ajah depan warung anabèl. Ngejegreg kayak mau nyaingin. Selipun bukan mangsudnyé, jadinyah émang bikin kesel Yati juga.
Bener sih pecel Yu Las ntu léjen alias huénax tenan. Mang Ayat, Sukab èn His Kambrats ajé langganan mecel, walo ketupatnyé lumayan kedekut. Mengkényé pecel lèjen Yu Las jugé dibilang pecel binti laper.
Tapinyah kalo ntu grobak-motor kelamaan nangkring, pélagéh nyang beli padé masup warung, dudukin bangku kosong sembèn bawé pecelnyé, mengsélé juga kan?
“Bisé-bisé sangkroèt Mang Ayat punyé warung kalo caranyé begituh,” Yati komplén amé Yu Las.
“Tolong dong Yat, di komplék udé jarang nyang beli, padé nggak gablek,” katé Yu Las, “ntu beneran Yat, bukan ngelès.”
“Susyé dong, dué-dué sangkroèt dèh kalo gétu!”
“Enggaklah Yat, warung lèjen mané bisé sangkroèt.”
“Énak ajé Yu Las, sangkroèt kaga sangkroèt ntu bukan urusan léjen nggak léjen, tapinyah urusan hukum ékonomi!”
“Mangsud énté?”
“Trilyunan ambles bumi saban sari, di negri inih siapé nyang bisé untung? Buntung sih iyé!”
“Jadih?”
Bari ladènin nyang padé makan siang nasi jinggo, nasi gokil, amé nasi gorèng kampung, Yati nyang lulusan S1Ruko University, nyarik akal pegimané bisé dapetin Soholusi Wiwin, nyang dibilang nggak ngebèngkrapin dué-duényé.
Orang nyang udé gegares pecel, tamtu kaga makan nasi lagéh. Émang bisé ngurang-ngurangin cuan di negri nyang mau tenggelem ke dasar laut. Tapi kalo grotor Yu Las nggak bolé nangkring di situh, bakal ikutan tenggelem ke laut jugak.
“Udé teréak ‘pecel!’, ‘pecel!’ ampé suaré ané abis, enggak adé pintu ngebuké,” katé Yu Las.
Yati manggut-manggut. Doi udé tau musti apé. Yati bakal bikin Èm-O-Yu amé Lasiyem tukang pecel. Grotornyé bolé nangkring deket warung, tapih jangan saban sari. Cukup dué kali seminggu pas ari kerjé. Selebinyé ntu gerobak-motor musti ngider lebi rajin.
“Jadih kaga tenggelem dué-duényé,” katé Yati.
“Cumak ampé krisis léwat Yat,” saut Yu Las.
“Énté taulah musti apé kalo mau krisis cepetan lewat.”
Ntu dué perempuan kompak beradu tinju.
***
“Komplèk-komplèk udé kismin karang, amé tukang sayur ajé ngutang,” katé Sukab èn His Kambrats pas balik dari proyèk soré-soré.
Baju doi-doi mingsi belépot tané, léwatin ajé warung, kedakdak-kedikdik datengin bocoran aèr lèdeng nyang deres.
Tukang-tukang émang bisé tau banyak. Kalo istirohat di bawé pu’un deket gunung tané galian komplek, pan kumpul jugé ntu sopir-sopir mobil Jaguar èn Lamborghini.
“Bapak kalo ngomongin pérsidèn, ampun dah!”
“Ampun pegimané mangsudnyé?”
“Ya ampun-ampun!”
“Nggak jelas ah!”
“Ampun-ampun ngomongin pérsidèn kok bisé ampé kayak gétu mangsudnyé!”
“Kayak gétu pegimanéh?”
“Kayak pérsidèn ntu goblèg banget gitu loh!”
“Lhah, sebenernyé goblèg banget apé kagak?”
“Énté nanya apé nanya?”
“Ya nanyalah!”
“Kalo bilang sepulu també anem same dengen tuju belas goblèg kaga?”
“Goblèg.”
“Kalo bilang Bapa Tani seabis macul sebaèknya ke disko kayak petani Jerman goblèg kaga?”
“Goblèg.”
“Kalo bilang Rékiplik Èr-I lebi bagus dari Jepang amé Prancis goblèg kaga?”
“Goblèg.”
“Bilangin étika politik ntu endasmu goblèg kaga?”
“Ntu mah bukan goblèg lagéh.”
“Apé dong?”
“Palé doi koyor-koyor.”
Ampé waktu istirohat léwat, ntu daftar kegoblègan Pérsidèn Paimo Sabendino mingsi belon abis. Hapé sopir-sopir Jaguar èn Lamborghini udé bunyi tulililit-tulililit.
Doi-doi pamit mesti nyopirin nyang padé punyé mobil.
“Bakal denger lagi dèh …”
“Denger apé?”
“Kegoblègan Pèrsidèn Paimo.”
Di bawé bocoran pipa lèdeng, Sukab mingsi inget ntu obrolan.
“Udé waktu,” pikir Sukab, “udé waktu …”
Taman Ismail Marzuki – Pondok Ranji,
Kamis-Jum’at, 13-14 Agustus 2026.
Ilustrasi: © SETIANTO RIYADI
*) goblèg seenaknya; asal saja; mis
dié kalo ngomong asal – ajé,
dia kalau bicara seenaknya
saja.
Abdul Chaer, Kamus Dialek Jakarta: Edisi Revisi (2009), h. 149.
