Jali Ojoler, tadinyah mah bukan tukang ojol, melaènkeun tukang ojèk nyang kagak beraplikasi. Duluh Jali amé temen-temen tukang ojèk, waktu tukang ojol mingsi atu dué, kayak jadi orang khèki. Cegatin èn usir tukang ojol nyang liwat deket mulut gang, tempat tukang-tukang ojèk padé nunggu nasib, kalo-kalo adé bapak-bapak, ibu-ibu, apé nènèk-nènèk butu ngeboncèng tau mau ke mané gituh.
Duluh bedèrèt tuh tukang-tukang ojèk, dari mulut gang ampé perempatan besar. Bapak-bapak, ibu-ibu, nènèk-nènèk, kakèk-kakèk, cowok-cowok, cèwèk-cèwèk, nyang kebanyakan udé kenal biasé maèn céngklak, langsung wuz-wuz-wuz tancep gas ke mané ajé doi-doi mau pigi. Jali poen udé apal ajé ke mané ntu doi-doi kudu dihanter.
Nyang bedasi ke gedong tinggi, nyang bekain èn besanggul malem-malem dapet panggilan mijet, nyang ari-ari anter sekolé anak, apé nyang bawé ayam kampung aduan ke pasar.
Kayak nyang laèn-laèn, ntu ari-ari idoep Jali rada tenang. Nyang butu ojèk lebi banyak dari tukang ojèknyé. Nyang nyéngklak adé terus, walo kadang bengong bentar, lumayan tidur di atas motor.
Laèn kejadéan seabisnyé adé ojèk onlèn, ojol jadinyé, nyang cepet banget nyedot pemboncèng di mané-mané èn ke mané-mané. Ketimbang belon puguh dapet enggaknyé, calon pemboncèng mending ngonlèn. Mané taripnyé kaga paké tegang urat tawar-tawaran.
Jali jadi tukang ojèk nyang paling blakangan pindé haluan. Seabis ampir setaon cumak nangkring ngegosip èn nganabèl di warung Mang Ayat, akhirnyé Jali jadih tukang ojol nyang siboek bener hapényé tang-ting-tang-ting.
“Jadih pagimanah karang?” Sukab nanyak bari angkat dengkul sembèn ngupi seabis subu.
“Susahlah Kab.”
“Apé nyang susyé? Order ngalir tang-ting-tang-ting gétuh …”
“Yo-i! Tarip-tarip udé nggak nyosor. Mau dibilang bensin amé gas bukan bagian ané nyang naèk, tèk-tok-nyé ngaruh jugélahyaw. Bisé mèlèt lidé ané nyari duit whang-whing-whang-whing di jalan.”
“Pan orang kayé doang nyang kené, katé mentri.”
“Mentri méhong?” Jali peragain orang munté, “Paling bokis! Perang lagéh perang lagéh kilahnyé! Ora paké perang ajé ekonomi kité udé mèlèt!”
“Émang tuh! Doi pikir orang kelas tengé dicekèk diem ajé? Musti bernapaslah tau pegimané carényé! Alias kité orang kismin bisé-bisé udé nggak kebagian lagéh!”
“Kebagianlah Kab!” Nongol Rohayah tukang pèl gedung tinggi.
“Yo-i, kebagian rècèh, hé-hé-hé-hé …” Dul Komprèng masup, “Nasi kuning dong Sit!”
“Émang nasi kuning paké acar èn sambel nyang seger mingsi kebeli paké rècehan yé?” katé Udin, mister cepèk nyang begawé kumpulin rècèhan bekarung-karung, “pédé ajé lawan kelas menengé Bro!”
“Èh lawan kité bukan kelas menengé Din!” Sukab nyelak, “Kelas menengé ntu temen kite! Nyang bikin ojol kelas menengé kan Li?”
“Yo-i! Abang Nadiem, nyang dibilang korupsi amé orang bégo.”
Siti Nurhalizah muncul kayak mentari pagi, taruhin bungkus-bungkus daon pisang isi nasi kuning, bakal nyarap kaum anabèl.
“Kalo kelas menengé temen kité, siapé musu kité Kab?” Tanyé Jali.
Sukab keburu masukin penganan ke mulut. Di seluru alam semesta, cumak Sukab nyang ngunyah tahu-berontak ditungguin abisnyé.
“Turun dong …,” katényé seabis nelen.
Telunjuknyé kayak lagi nyuru nyang duduk di atas.
“Ngapain musuh-musuhan.”
Wyndham Casablanca Hotel,
Kamis 23 April 2026. 17:01.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI