“Kaga jelas émang musim apé. Naményé musim, kalo musim ujan ya ujan aja terus dong? Ya kan? Kalo musim panas, ya panas aja gétuh. Inih, lagi panas-panas tau-tau ujan, lagi kedinginan kayak karang, belon jelas bésok ujan lagéh apé kagak.”
Émang lagi dingin di warung anabèl. Ujan dari pagi. Éh, Sukab laèn lagéh ngomongnyé.
“Karang mah walo ujan rasényé panas Lul, gerah …”
Bahlul jadi bingoen.
“Gerah pegimané, ujan dari pagé ginih! Énté pesen tèh panas ripil mulu!”
“Apaan sih ripil?”
“Dijok lagi maksudnya, Kab,” Yati nyelak, “re fill ntu isi ulang.”
“Elok bener Lul, mingsi inget reading Sang Kancil rupanyah.”
Bahlul cengèngèsan, tapi tetep nyodok.
“Gerah di musim ujan, pegimané jelasinnyé Kab?”
“Musim ujan lagéh jualan énté, orang ané gerahnyé di musim politik!”
“Wuèits! Musim politik mèn! Gerah napé Kab?”
“Masa’ demo kritik pemerinté dibilang pengaruh asing!”
“Hah? Klisé bener!”
“Bego bener!”
“Ngeritik kok nggak bolèh.”
“’Anakmu makan apa’ ujar doi.”
“Émang sabelonnyé kaga perné makan? Sakti dong.”
“Huss …” Yati lirik kiri kanan. Émang adé tigé ‘orang asing’ lagi ngelebok dengen lahap di situh. Dué orang baju coklat nyang pesen nasi kuning, amé atu orang asing beneran: bulé gèmbèl nyang makan nasi paké lauk ikan teri doang. Ngirit banget.
“Doi mah kaga ngarti …” Katé Bahlul.
Èh, ntu bulé malah nyaut.
“Maap yé, orang asing kayak ané mah kaga adé urusan amé politik dalem negri Éndonésah, amit-amit jabang bayi, ngurusin si bégo Teram ajé kaga bèrès-bèrès,” katenyé, “minté kopi jagungnyé atu dong Mpok!”
Syèt dah, batin Sukab, nyang bikin Yati waswas pastinyah bukan Mas-mas Bulce ituh, tapi ntu dué baju coklat nyang kali-kali sengajé nguping.
“Kité-kité rakyat kecil Mpok, tenang ajé, kaga tau jugak bakal lapor ke mané.”
Ikutan ngejepat ntu atu dari dué baju coklat, kayak tau ajé pikiran Sukab. Ujan mingkin deres, tapi Sukab bukak kupluk kayak nyang mingkin gerah.
“Énté peratiin caré ngomong mahasiswé ntu Lul,” katényé.
“Napé Kab?”
“Peratiin ajé.”
“Padé brani mangsudnyé?”
“Brani mah biasé Lul, demonstran kok nggak brani.”
“Jadih?”
“Caré ngomongnyé Lul,” katé Sukab sembèn kèprètin kupluknyé, “udé nggak paké basa-basi.”
“Kur-aj dong.”
“Jangan liat kur-aj-nyé!”
“Trus?”
“Liat jujurnyé!”
“Nnnhhah!” Mas Bulcé ampé paké bediri buwat acungin jempolnyé, “Jujurnyé!”
“Mengsélényé Lul,” Sukab pasang lagéh kupluknyé, “kejujuran kaya gétu mah gahawat.”
“Gawatnyé?”
Gantian Sukab bediri, tapi trus ngebungkuk, bisik-bisik ke kuping Bahlul.
“Ntu kan tandé-tandé zaman!”
Bahlul malah ninggiin suaré.
“Mangsud énté apé Kab?”
“Oalah Lul, Bahlul, masa’ mesti jelas-jelasan sih?”
Rupanyah musti Mas Bulce gèmbèl nyang jelas-jelasan jelasin.
“Ané ngarti mangsud Abang inih,” katényé, “ntu ané blajarin di Amrik.”
“Apé dong?” Képo bener si Bahlul.
“Ntu kan tandé-tandé répolusik!”
Bahlul liatin Sukab.
“Bener Kab?”
“Katé buku-buku sih begicu, pas kejadian Répolusi Prancis di Bastille, bebasé jorok èn kasar kluwar di mané-mané. Karang kan precis kaya gétuh!”
“Alamak!”
Taman Ismail Marzuki—Pondok Ranji,
Kamis, 18 Juni 2026. 23:40.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI
