“Kebayang dèh nangsib doi nantéh,” ntu orang nyang baru kali inih nongol di warung, naikin kaki kanan ke bangku sembèn nyomot témpé gembus.
“Kebayang nyang pegimané Bang?” Bahlul, tukang obat nyang kaga perné lagéh jual obat, nyautin.
“Inih orang kayak lagi ngegali kuburnyé kendiri, bikin salé saban sari. Nggak abis-abisnyé nyakitin orang kecil …”
“Gitu yé?”
“Lha iyalah! Masa’ ulang taon rekiplik doi bélokin jadih ngrayain doi kendiri?!”
“Nyang tampangnyé bekibar di langit dibawak penerjun-penerjun?”
“Yo-i! Émang énté nggak nauin ntu jogrogan segedé kuda nil?”
“Taulahyaw! Paimo kan?”
“Paimo Sabendino!”
Dasar Bahlul, nanyak pulak doi.
“Èh, Paimo nyang pérsidèn itu kan?”
Nyengir dèh orang-orang nyang lagi nangkring di warung anabèl. Ari udé lepas ashar, hawé gerah mingsi bikin orang-orang rasé diungkep.
“Udé jelas Paimo méhong gétuh énté belagak pilon, takut intel?” Katé Jali, ojoler nyang tau napé semingkin dikit ordernyé.
“Kalo ané intèl mah énté-énté udé abis,” katé ntu tamu baru, “ari-ari nglèdèkin pérsidèn gétuh!”
To’ing, si muké manyun anggota ormas, ngedeketin ntu tamu.
“Ané kiré sih énté pastinyah ya intèl.”
“Maèn mastiin ajé énté, émang napé?”
“Énté bilang kité ari-ari nglèdèkin pérsidèn, pedéhal ané baru ari ini ajé liat tongkrongan énté, kok bisé tau?”
“Lhah ntu mah merem ajé dari jau juga taulah, siapé sih nyang kaga ngomongin ntu pérsidèn geblek blakangan?”
“Naaaahh, kalo asal ngomongin pérsidèn lantes diabisin, ya doi ntar sendirian di istané amé pacarnyé, orang kaga adé nyang kaga ngetawain pérsidèn karang,” katé Dul Komprèng, kernèt angkot kurang pemasukan.
“Jadinyah doi ngalahin pelawak èn badut-badut,” katé Yati, “bayangin, panggungnyé ajé atu rekiplik nyang gedé.”
“Syèt dah si Paimo!”
“Siapééééééé nyang semangat mili doi dulu yé? Kibul kampanyé ajé dijabanin! Udé tau doi ntu siapé! Paling bokis begituh paké ditusuk jarum!”
“Tusuk jarum? Émang dibawé ke sinshe?”
“Huss! Pilprès mangsudnyé Dul!”
Kaum anabèl cengèngèsan, ampé kaga tau ntu orang nyang gegaréin omongan udé ngilang.
Soréan, dateng Sukab & His Kambrats. Kerjé galian lagi buanyaks di mané-mané. Alias bikin mancet ke mané-mané. Nyang nggak biasényé mancet karang mancet. Mohon mangap ulah dimakilah Sukab èn sohib-sohibnyé. Selipun kerjé banyak, upah dibawé u-èm-èr belon bisé bikin doi betigé kipas-kipas duit.
“Syèt-syèt-syèt,” katé Sukab, “kité-kité taunyé cumak kerja-kerja-kerjaaaaa ajah, bikin galian bakal saluran aèr, supayé ntu orang-orang gedongan bolényé idoep tenang kaga kebanjiran. Èh, boss-bossnyé kelakuan amit-amit. Gokil kendirian sih bolé ajé, tinggal dibawak ke Grogol, tapinyah proyèk-proyèk gokil diongkosin duit orang tapran nyang udé mèlèt èn mecèdhèl, émang bolé?”
“Tidax,” katé Kaboel cuèk-cuèk yakin.
Maju tak gentar!
Tau-tau Sanip bebaris kendiri, hentak-hentak bumi bari nyanyi.
Membéla yang benar!
Di warung tadinya orang-orang mingsih diem, tapih di bagian inih trus ikutan.
Bergerak! Bergerak!
Orang-orang léwat, tukang-tukang parkir, tukang kopi sasèt, tukang ojol, tukang siomay, batagor, cimol, cirèng, bakso, mie tèk-tèk, o-dé-gé-jé, gelandangan, pemulung, pengamèn pangker èn Yu Las tukang pecel ngikut nyanyi padéh.
Serentak! Serentak! *)
Tau nape, di palé Sukab cumak adé satu gambar: jogrogan segedé kuda nil bekibar di langit …
Pondok Ranji,
Rabu-Jum’at, 19-21 Agustus 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI
*)
