Selipun warung pinggir jalan, ntu warung anabèl nyang dari sononyé udé kegusur sono èn kegusur sinih, mingsi ajé ngejogrok. Duluh nggak adé jalan tol, nggak adé jembatan layang, malahan jalan artéri ajé belon.
Karang émang mingsi adé kampung di pinggiran arteri, tapinyah ntu lingkoengan udé berubé. Banyakan aspal amé beton daripadé tané. Tibang pas sisé tané, ntu nyang jadi warung gedhèk, tempat Mang Ayat nampungin insan-insan ahli ngutang.
Yati belon pulang jugak dari Acèh, alamat korban bencané tetep ajé mingsi jadih korban kelèlèran. Tapinyah adé Siti Nurhalizah nyang kemlohay, pedahél si doi nyang bekudung tembus pandang, busanényé ajeg puti-puti longgar. Pegimané taunye doi bohay? Engga jelazzz.
To’ing, anggota ormas kerèmpèng nyang nggak malu-malu kliatan cintrong amé si jandé mudé, biasé duduk sedeket-deketnya ke méja penganan, bari matényé nancep mulu ke roman Siti nyang kinclong.
Mang Ayat belon balik walo Siti udé nyampé selepas menggrib.
Tau napé nunduk ajé sedari tadéh.
Bahlul tukang obat nyang mingsi pédé jualan di pinggiran, Dul Komprèng kernèt angkota, Jali tukang ojol, tigé-tigényé lagi gegares nasi uduk dengan topping bawang gorèng èn nggak brani jugak nanyak.
“Enggak bisalah kalo caranya begitu,” akhirnyé Mang Ayat si Babé besuaré bari buké kupluk, nyang udé jelas bagusan ketimbang kupluk kucelnyé Sukab.
“Apényé Bé nyang nggak bisé?” Katé Jali sembèn masukin kerupuk ke mulut, krauk-krauk-krauk …
“Enggak bisé èn enggak perlu,” si Babé nyeruput teh tawar panas nyang ditètèsin jeruk nipis.
“Apényé Bé, apényé?” Képo banget Dul Komprèng.
Mang Ayat liatin kaum anabèl atu-atu.
“Nggak perlu kan paké tumpé daré! Nggak perlu!”
Tau napé langsoen sumanget ajé ntu tigé anabèl.
“Ntu perang émang udé ngawur!”
“Pan kaga jelas sebabnyé apé.”
“Pan jelas nuklir …”
“Ntu nalar paling ajaib, orang lain nggak boléh punyak rudal, tapi doi kendiri boléh.”
“Bukan nuklirlah, Hisbullah amé Hamas!”
“Hisbal-hisbul-hisbal-hisbul … Israèl!”
“Pérsidèn apaan Teram ntu ye?!”
Si Babé bediri, bantingin kupluknyé ke méja penganan. Untung adé tutupnyé tuh segalé combro, misro, témpé méndoan, tahu berontak, dé-èl-èl.
“Haibat bener kelian yé, selamat!”
Bahlul, Jali, Dul Komprèng brenti ngunyah èn sedikit mangap.
Selamat apé yé …?
“Gilé mèn …”
Apé nyang salé? Selipun wong cilik, nyang suka diplèsètin jadi wong licik, doi-doi tau diri cuman analis gèmbèl.
“Bayangin, apé nggak haibat kalo dari warung ini kelian bisé ngeliat kuman!”
“Hah? Kuman?” Jali mo mangkrèng walo belon paham.
“Di sebrang laut lagéh!”
Aaaaahh, karang padé ngarti dèh mangsudnyé.
“Kelian bisé liat kagak?”
“Kuman?”
“Huss! Mangsud ané ntu gajah di pelupuk maté kité hong, méhong!”
Sukab, Kaboel, Sanip pas masup pulang kerjé.
“Mesti diapain Bé, jadinyé?” Langsoen ajé Kaboel nanggepin si Babé.
“Ntu nyang ané bilangin tadéh, nggak perlu paké tumpé daré!”
Sukab manggut-manggut sembèn nyamber témpé.
“Émang mingsi percayé pemilu bakal bener Bé?”
Si Babé unjuk orang munté.
“Nah, adé jalan lain?”
Si Babé angkat bahu, nimpalin dengen muké kesel.
“Katé tukang sayur harga-harga naèk terus, én nggak bakal turun kecualih biang kéroknyé turun.”
“Gahawat.” Sanip ngegongin.
“Adé nyang bilang, paling banter ntar adé kud-kud,” ujar Sukab seabis nelen témpényé.
Si Babé gèlèng-gèlèngin palé.
“Jangan dèh, jangan ….,” katényé prihatin, walo trus nyambung, “èh, kud-kud apaan?”
Sukab nyengir binti nyengèngès.
“Kud-kud? Kudsye-hudsye,” katényé.
Taman Ismail Marzuki — Pondok Ranji,
Rabu-Kamis, 15-16 April 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI
