Pas ari pertama taon baru, siang-siang mendung warung anabèl tetep ajé penu, soalnyé nyang kerjé padé perè. Ngapain nggak perè? Pan taon baru!
“Iyé, taon baru prihatin,” katé Mang Ayat, nyang nongol lagi seabisnyé Yati nyang dapet pacar ilang-ilang mulu.
Semingkin banyak uban Mang Ayat. Rambut puti, kumis puti, alis puti. Tapinyah muké seger. Umur bolé tuju pulu, ntu muké separonyé ajé, kayak tigé limé. Nyang ajeg dari Mang Ayat ya ngelap-ngelapin piring.
“Pacar anak èl-ès-èm, èh diajakin dèh si Yati nganter bantuan ke Aceh.”
“Trus?” Sukab nanyak bari nyomot pisang uli gorèng.
“Udé susé-susé nyampé, nggak bolé terus katényé, musti serahin doi.”
“Ajaib, pan udé mau mati ntu orang-orang?”
“Bukan mau mati lagéh, mané bisé puasé nggak paké saur nggak paké buké, seminggu kelaperan, dua minggu kemasukan aèr ajé kagak, ya métonglah!”
“Kebangetan yé? Trus?”
“Si Yati amé temen-temennyé cari jalan laèn, syukur dapet. Dua truk sembako amé obat-obatan lumajang kan?”
“Syukurlah! Ngapain sih bantuan dialang-alangin? Tega bener!” To’ing baru masuk sok téu ajé.
“Bukannyé kelewat jelas?”
“Jelas apényé?”
“Dengerin nih yé?” Mang Ayat acungin telunjuk ke muké si To’ing, “atu, ntu Yati amé temen-temennyé nggak bolé liat keadaan sebenernyé.”
“Nape?”
“Itu dué, nggak bolé kliatan ntu pemerinté kaga bisé apé-apé.”
“Masa’ sih?” emang tengil si To’ing, karang kayak orang ormas beneran nyang nyebelin.
“Adé jugé sih sebab laèn …”
“Tuh kan …”
“Ah, sok téu énté, émang sambungannyé beleguk, ketigé, intinyé nggak adé nyang bolé tau penyebab bencané nyang bener!”
“Nggak peduli orang padé mati?” Kaboel nanyak sembèn tiupin kupi.
“Nggak peduli orang padé mati!” Mang Ayat kliatan kesel banget.
Di warung anabèl Dul Komprèng, Sanip, Udin, Rohayah, padé diem. Nggak usyé dijelasin lagi, rasé empet kayak apé nyang bikin perut jadi kagak énak. Krasa banget pemerinté nggak peduli-peduli amat, pejabatnyé asal omong, tèngsin dibantuin negri laèn, curigation amé rélawan tapinyah kardus-kardus sumbangan isinya dicolong.
Apélagi di Aceh, nyang udé bagus mau damé ketimbang perang sodaré seabisnyé tsunami.
“Hmm, jadi pantes kan?”
Ntu suaré kaga perné kedengeran, jadi bukan nyang sering mampir èn nimbrung analisis gèmbèl. Selempang ntu orang sebangsé intèl, kaum anabèl nggak langsoen jawab.
Émang nggak perlu nyaut apé-apé, orang doi terus ngocol.
“Jadi pantes kan kalow orang-orang di Aceh kepikiran mau lepas ajah kayak dulu?” katényé.
“Kalow nggak adé tsunami, nyang bikin manusiah tau diri, émang kité-kité udé damé?” doi nyambung, “selipun émang maunya damé, ya mestinya diurusin kan? Dibangun nyang bener gitu kèk! Jangan kota ajah dibagus-bagusin, nyang di pelosok dong dikasi perhatian, nyang serba kekurangan, jangan ngerahuuuuuuul ajé, omong nyang tinggi-tinggi, bikin ané mau munté. Huèèèèèkk!”
Mang Ayat gercep.
“Aduh Bang jangan munté di sini dong!”
Ntu orang nyengir bajing.
“Huss! Siapé nyang mau munté beneran? Maksudnyé empet ajé Mang, empet!”
Barulah kaum anabèl bareng-bareng besuaré.
“Oooohh, empeeeettt … sama dong!”
Pondok Ranji, Kamis 1 Januari 2026. 19:15.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI