Ujan deres banget, tapi tigé tukang galian nyang udé lèpèk campur tané, kaga mau nedu. Bukannyé kerajinan, soalnyé baru ini ari adé truk ngejemput doi-doi dari bawè kolong tol. Sabelonnyah saban sari doi-doi gegares atu kali ajah, asal jangan ampé mati. Karang, tau bisa komplét ngelebok tigé kali, sumanget ntu pacul Sukab, Kaboel, èn Sanip ngehajar tané nyang keras bakal narok pipa-pipa aèr bersih punyaan PAM.
“Kapan juga minum aèr PAM inih,” pikir Sukab, “selaèn aèr rebusannyé Siti nyang dipaké bikin kopi.”
Di tengé bunyi ujan, Kaboel nanya.
“Énak mané Kab, kaya banget masup bui, apé merdéka tapi kerjé kaya ginih.”
Sukab, bari nyangkul tané susu coklat, mésam-mèsem.
“Énté mikir koruptor, Boel?”
“Yo-i!”
“Koruptor ntu orang merdéka jugak loh Boel.”
“Nggak brani miskin kok merdéka.”
“Bukan nggak brani Boel, nggak sudi.”
“Wuéits! Mengkényé korupsi gétuh?”
“Ntu dié. Bukan korupsi ngaku khilaf Boel, korupsi nyang ngitungin untung rugi, kalo masup bui masing untung apé kagak.”
“Syèt dah! Ntu mah koruptor karir naményé, Kab.”
“Koruptor pengusaha!”
“Lho, kok pengusaha?”
“Usahényé korupsi gitu loh!”
“Ooooohhhh!”
“Bolé jugé yé jadi koruptor.”
“Héhéhéhé! Gèmbèl kayak kité, apé nyang mau dikorupsi?”
“Hahahaha!”
“Hihihihihi!”
Bari macul jeglak-jegluk, ntu trio tukang galian masing ajé ngibril walo ujan mingkin seruh. Ngobrolnyé jadih maèn terèak, orang gluduk èn petir ngibril jugak di langit.
“Kalo caranya gétuh, koruptor dipenjaré kaga ngerasé susé!”
“Buwat koruptor karir yé kaga mengsélé,” katé Sukab, “pélagéh kalo dapet trilyunan lewat saham-saham di perusahaan doi, dibui sepulu taon mustinyé cumak risiko kerjaan.”
“Sepulu mah potong rémisi sana-sini bisé jadi limé.”
“Nyang udé kejadian, ngebunuh ajé bisé jadih tigé apé opat.”
“Tapi bisé ajé kan koruptor licin begituh mikirnyé nggak bakal kepergok?”
“Bisé, pélagéh kalouw harogan.”
“Mangsudnyé?”
“Ngrasé paling pinter di dunié, di situ luputnyé, belon bisé ngibul doi.”
“Gitu yé? Mangsud ané koruptor nyang beginih mesti ngerasa terhukum dong, ngakalin tapi ketauan.”
“Nyang ané liat sih, doi tamtu ngerasa sial, nggak kebayang kok bisé ketauan akal boeloes kaya gétuh,” katé Sukab nyang maculnyé jlab-jleb-jlab-jleb mingkin kenceng, “tapi doi mingsi bisé ngibulin banyak orang kan?”
“Ngibul nyang mané yé Kab?”’
“Ah énté Boel, pan énté liat ntu perilakunyah.”
“Kayak kecian banget, èn kagak salé apé-apé.”
“Banyak bener nyang kecian amé doi, banyak bener nyang kené kibul.”
“Akal boeloes laèn lagi dong …”
“Siapé tau dapet pengampoenan pan lumajang.”
“Émang apé dasar pengampoenan?”
“Nggak ngelawan opini publik.”
“Hmm …”
“Ilmu plintir.”
“Dari plintir ke plintir …”
“Ngélmu sarua,” katé Sanip, “sarua ketèl.”
Trus ujan tau-tau brenti. Sukab, Kaboel, Sanip brenti omon-omon, tapi tetep ajé macul dengen sumanget. Jlab-jleb. Jlab-jleb. Jlab-jleb. Soalnyé adé mandor ngejegrek di situh, melototin hapé nyang beritain soal batangan-batangan emas 74 kilogram amé bundel-bundel dollar.
Adé nyang bilang nyimpen gituan bukan korupsi.
“Bersih dong,” pikir Sukab nyang jugak denger, sembèn nahan munté.
Stasiun Whoosh Halim/Padalarang – Taman Ismail Marzuki – Pondok Ranji,
Rabu-Jumat, 8-10 Juli 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI