Langit lagi mendung begulung-gulung pas Mang Ayat barusan ajé narok kué limoes di méja penganan, ntu lontong singkong paké gula arèn nyang dikukus.

Si To’ing dateng lari-larian dengan muké galow kuadrat binti ketakuteun.

“Bé! Bé! Cepetan Bé! Udin digebukin orang-orang!”

Mingsi bekaèn lap di lèhèr, tau-tau Mang Ayat udé melejit berapé pulu meter, ampé di perempatan nyang penu krumunan, lagi nendangin si Udin kayak maèn bola.

“Dasar maling lu!”

“Pancalongok!”

“Enggak Bang! Bukan ayé Bang!”

Udin beguling bari ngeringkuk kayak èbi, nutupin muké paké ntu dué tangan kuyus.

Mang Ayat langsoen nyodok ke tengé. Sabetin ntu kain lap bat-bet-bat-bet ke opat jurusan. Opat manusiah nyang braninya kroyokan padé tumbang nggak bangun lagéh.

Baru segitu ajé ngacir ntu nyang belon kené kèprèt, ngilang padé ke dalem gang-gang kumuh di sekitaran situh.

“………………..” Mang Ayat ngumpat, kalungin lagéh kain lap di tengkuknyah.

Ngebungkuk tulungin Udin nyang ngegelétak. Sempet jugé tuh bibir Udin pecah-pecah rupanyah. Dibantuin To’ing, nepilah doi-doi ke deket orang jualan durèn.

“Cobak anterin ke puskesmas,” titah Mang Ayat amé si To’ing, “trus panggil si Bégo ke sinih!”

To’ing udé ngarti, nyang dimangsud si Bégo ntu Bang Otot.

Mang Ayat sih tau bener, Udin ntu bukan sebangsanyah tukang nyolong.

“Nggak mestilah asal miskin trus angguran jadi maling,” katé Sukab, kapan ditanyain soal Udin.

Udé sering Udin dipercayé jagé warung, nggak perné selembar apé sekoin acan duit ilang. Samé jugak kalow dompèt atawé hapé ketinggalan, malah perné lèptop ngegélétak, samé Udin sih aman-aman hajé.

“Si Goprèk tuh, anak tukang jual nangka nyang ngejambrèt,” katé tukang jual durèn.

“Gimané kejadiannyé?” Mang Ayat mulai nyelidik.

Katényé, si Goprèk ngejambrèt tas ibu paro bayé, nyang lagi blanjé cabé méré di pasar kagètan di bawé jalan tol. Nggak jau dari tempat truk-truk kosong nyari tukang-tukang galian.

“Jambrèèèèttt! Jambrèèèèttt!” Ntu ibu teréak kenceng.

Dari segalé pendjoeroe, orang-orang penganggoeran terbang, bakal dapet pelampiasan nasibnyah nyang begitoe boeroek.

Si Goprèk larinyah liwatin perempatan macet tempat Udin biasé ngemister cepèk. Ngeléwatin Udin nyang lagi semprat-semprit, Goprèk lemparin tas ibu itu ke Udin nyang nggak tau apé-apé èn maèn tangkep ajé. Itu waktu massa méhong langsoen maèn gebuk.

Nongol dah Bang Otot dengen tergopo-gopo. To’ing nyusul di blakangnya kayak buntut.

“Adé apé Bé?”

“Elu tau nggak si Udin di puskesmas?”

“Hah? Duitnyé di mane?”

“Bégo lu! Duit ajé ngrusakin otak elu! Coba bawak nyang naményé Goprèk ke sinih!”

Bang Otot angkat hapé. Nongol si Goprèk dengen muké pucet.

“Ini orangnyé?!” Mang Ayat teriakin tukang durèn, nyang cuman manggut bari nglayanin nyang beli durèn.

“Elu tau musti apé kan?” Katé si Babé.

Goprèk kluarin dompèt. Mang Ayat nunjuk To’ing.

“Énté kasi ibu itu yé?”

Trus néngok lagéh ke Goprèk.

“Elu tau musti apé kan?”

Goprèk jadi bingoen.

“Pan dompètnyé udé Bé?”

“Emang bégo lu! Lahir ke dunié cuman bakal nyolong!”

Palé Goprèk nunduk ke bawé.

“Liatin apé lu? Liat ke sono!”

Si Babé nunjuk ke perempatan nyang macet abis nggak adé Mister Cepèk. Di sekiter opat pengeroyok nyang mingsi ngegelétak, kliatan koin-koin betebaran èn kertas-kertas duit beterbangan. Kerjaan Udin dari pagi. Jut-jutlah!

“Ntu semué duit, bukan hatsil nyolong, lu kumpulin semua, jangan adé nyang kurang! Nanti kasi ke orang duapak!”

Terus liatin Bang Otot.

“Elu awasin yé? Turun ujan kerjé terus! Nggak usyé nedu!”

Ntu préman paréwa nunduk-nunduk kayak abdi dalem.

“Urusin jugé ntu opat kéré beleguk, ntar mati kelindes truk!”

Mang Ayat pigi jalan, dibuntutin To’ing nyang bener-bener kayak ekor.

Abis itu turun ujan deres.

“Mampus lu!” Pikir Mang Ayat.

Di warung, Sukab gelak-gelak denger semuanyah.

“Kenapé nggak Babé ajé nyang jadi présidèn?” Katényè.

 

 

Pondok Ranji,

Kamis, 5 Februari 2026. 23:43.

 

Ilustrasi: © SETIANTO RIYADI