Udé malem banget, Mang Ayat ajeg lap-lap piring, barusan ajé orang-orang bubar padé. Orang-orang kecian nyang kudu motong océan kendiri, walow lagé sooooorrr ajé ngomongin politikoes gombalismoes. Yo-i. Orang bener ya musti kerjé, kerjé beneran, baru bisé gegares nasi uduk èn peté gorèng, ya kan?
Ujan lagi off. Nggak lama jugak ntu warung sepi. Balik kerjé galian kemaleman, Sukab langsoen ke warung anabèl, banting kopyah binti kupluk, usep-usepin palé nyang rambutnya mulai jarang-jarang èn ubanan. Mulutnyé ngegerundel panjang pèndèk, palé godèk kayak nggak adé abisnyé.
Nggak paké diminté, Mang Ayat udé tarok ajé kupi jagung ngebul di gelas belimbing.
“Napé Kab, napé?”
Mingsi gèlèng-gèlèng, Sukab mulaiin pasang omongan.
“Bener-bener keterlaluan,” katényé.
“Apényé Kab? Apényé?”
“Coba bayangin yé, ini orang udé jadi calon nyang paké tès ini-itu, udé lolos, udé disetujuin, èn tinggal dilantik ajé, èh tau-tau nama laèn nyang bakal ngejabat. Pedéhél, yah, pedéhél, ntu kluwargényé, yé, kluwargé di kampung, bayangin coba, bisé bayangin nggak? Kluwargényé tuh udé dikumpulin èn dibikin pidéo loh, nyang biasényé bakal tayang di upacara pelantikan, ya kan? Pidéo nyang turun, disusulin pidéo nyang naèk. Bisé bayangin kan? Udé syuting!”
“Mudah-mudahan tabah ntu kluwargé, émang kebangetan bisé kejadéan, nyang jabatan ketua Ém-Ka kan?”
“Yo-i! Èh, ngikutin jugak Bé?”
“Pas sempet ajah, negaré nggak karuan, pejabat otak dengkul, ntar bikin ané naèk daré,” saut Mang Ayat si Babé, “èh, milih gantinyé gimané?”
“Ntu jugak ajaib Bé! Pokoknyé cepet-cepetan! Basa-basilah!”
“Lhah …”
“Begitulah Be!”
“Di Dé-Pé-Èr kan?”
“Mané lagéh …”
“Hmmh! Politikoes Gombalismoes …”
***
Tau-tau ribut di atep. Ntu karena ujan nyang ujug-ujug deres banget. Untung si Udin penganggur abadi nyang lari-lari sempet masup.
“Banjir Din?” Mang Ayat tarok lagéh kupi jagung di gelas belimbing.
“Belon …”
“Belon? Jadi bakal dong …”
“Ari-ari ujan begini ya saben-saben banjirlah Bé.”
“Kalok banjir nggak jadi Mister Cepèk dong …” Sukab nyeruput kupinya.
“Oooh duit mah dateng dengen caré nyang laèn,” katé Udin.
“Nyang pegimané tuh Din?”
“Pas aér mulai tinggi pan tetep adé ajé nyang nékad.”
“Ha! Mogok yé?”
“Yo-i! Langsoen ajé nyang nyetir panik, apélagé kalok ibu-ibu …”
“Trus? Dorong?”
“Kaga usyé disurulah itu, hahahaha! Bener! Langsoen muncul anak-anak ntu dari segalé pojokan! Mangkin panik nyang nyopirin.”
“Nah, mangkin panik, mangkin gedé duitnyé!”
Mang Ayat angkat gorengan tahu go nyang karispik (Eng: crispy) kalow mingsi panas, dan langsoen disikat ntu dué orang tidak-berpunyah, tapi mulutnyah jadi kepanasan.
Laèn amé Siti Nurhalizah, kalow nyang jaga warung Mang Ayat, doi demen ngegratisin, mengkényé cepet bener tahu go panas ntu disamber.
Océan Sukab amé Udin bikin Mang Ayat jadi inget, darimané duit-duit ntu ke sono kemarinyah diatur: Bank Éndonésah. Doi manggut-manggut mafhum napé penting banget siapé nyang jadi boss di situh.
Napé semua-muanyah mesti ponakan? Apé kaga kebina-bina?
Politikoes gombalismus, pikir Mang Ayat, lagéh.
Pondok Ranji,
Kamis 29 Januari 2026. 18:33.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI