Di jagad méhong nyang fané kayak Jakarté, siapé nyang kerejé lebi berat darih kuli galian? Ntu malem-malem nyang super gerah, super macet, èn tau super apé lagi, Sukab, Kaboel, amé Sanip, mingsi ajeg macul jeglak-jegluk.
Hajaibnyé jugak di Jakarté tercinté, ntu kerejé galian émang bisé kaga adé abisnyé. Pinggir jalan nyang itu-itu ajé, tau berapé kali ntu dibongkar pasang. Tadinyah buat saluran aèr bersi PAM. Baru ajé klaar, dipaculin lagéh bakal kaki limé baroe nyang adé lajur kuning tuna nétra. Èh, udé kliatan ciamik, sebelényé digali lagéh bakal kawat serat dibawé tané. Syèt dah. Nggak adé nyang bisé mastiin kapan ntu kerejé galian bakal abis.
“Bagus buat kité-kitélah,” katé Sukab, “kantong jadih sedikit adem.”
“Kalo nggak adé duit, émang panas Kab kantongnyé?”
“Héhé! Bisé ajé Boel! Nyang jelas ya bikin gelisé …”
“Kecualih udé pasré kismin,” katé Sanip.
Ntu tigé sekawan, amé selusin lagéh pendékar cangkul èn pengki bedèrèt lurus macul di galian. Saban sari mingkin puanjang, ngikutin kemané ajé ntu galian mau nyambung.
Kalo pas di komplèks rumé-rumé gedong orang kayé, sopir èn pembokatnyé suké ngegerundel soal ban roda mobil bagus, nyang jadih belépot tané méré pas kluar masup rumé. Biasényé adé dipasangin papan di atas parit galian, bakal mobil bagus nyang punyé rumé léwat.
Kadang kliatan ntu majikan duduk di blakang. Mau kendiri, mau bedué, seinget Sukab kaga perné adé nyang néngok.
“Liatin kayak apé kèk kuli galian, bablas ajé kayak kité ni batu apé taneman,” katé Kaboel.
Giliran ntu mobil sedan panjang bawak anak gadis kecil dengen rambut dipita-pita, ntu anak nyang mukényé nèmpèl di kaca jendela kluarin lidahnyé.
“Wé lha kok mèlèt,” katé Kaboel, “ngelèdèk apé yé?”
“Mau ngelèdèk apé ntu anak? Mingsih kicik begitu!”
“Kali-kali mangsud doi, ‘syukurin lu jadih orang miskin’!”
“Hmm, émang begitu?”
“Napé enggak?”
“Nggak sejahat itu mangsudnya kan?”
“Pokoknyé doi di dalem mobil nyang adem èn wangi, mèlètin lidah ke kité-kité nyang belépot tané di dalem galian.”
“Kaga usyé syirik Boel.”
“Syirik tanda tak mampu,” katé Sanip nyang keinget ustadzah di kampung.
Dengen 15 kuli galian nyang non-setop macul jeglak-jegluk, doi-doi majuh terus padé, ngikutin ke mané ajé ntu kabel kawat serat mau dipendem. Ninggalin kompleks rumé gedongan, nyang majikan-majikannyé kaga perné ngeliat kuli galian di depan rumé. Nyang kliatan sih émang cumak pici-picinyé doang, amé pacul nyang bentar naèk bentar turun.
Karang galian bakal kabel udé nyampé ke muké gedung-gedung jangkung. Asal ngeliat ke atas, sorot mentari nyamber ntu maté kuli-kuli galian.
Maté Kaboel kedip-kedip kesiloan.
“Nggak usyé liat ke atas,” katé Sukab, “maté sakit ntar.”
“Pegimané dong kalo mau ngawasin orang-orang di atas?”
“Nyang paling atas ajé.”
“Paimo Sabendino?
“Yo-i!”
“Napé?”
“Liatin kayak apé doi bakal jatoh …”
“Kapan?”
“Doain ajé cepet!” Katé Sukab bari macul.
Pondok Ranji – Kampung Utan – Taman Ismail Marzuki,
Rabu—Jum’at, 7-9 Oktober 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI
