Musim ujan kaga abis-abis. Ntu musim émang kaga peduli politik kaga peduli ekonomi, kaga peduli orang ngibul kaga peduli orang korupsi. Mau ujan ya ujan ajah terus. Terus, terus, terus, ujaaaaan terus. Banjir mah udé dianggep biasé, tapih ini mah pu’un-pu’un melintir sabelonnya toembang padé. Gentèng-gentèng, atep sèng, trebang melayang. Jangan ditanyak lagéh warung ténda, langsoen ajé ilang ke langit. Cumak kain tabirnyé nyang adé gambar lélé amé peté jato di parkiran.
Untung warung anabèl walo kegusur-gusur, saben kali dibangun nyang ngurusin arsitèk I-Té-Bé temen Abang Dosèn. Mantep punya! Walo tetep gedhèk, kayu, èn bambu, tetep ajé seruh rancangannyé. Malah perné masup majalah Kaki Limé dengen poto Siti Nurhalizah senyum simpoel di sampul depan. Tau apé nyang diceritain, nyang jelas walow adé angin beliung, ntu warung kekeuh waék ngejegtrek. Kaga sedikit nyang masup bakal nedu doang, dengen basa-basi ngupi dari cangkir kalèng. Lumajang.
Tapinyah mangsud hati cumak nedu, laèn cerité seabis denger hojah kaum anabèl.
“Ntu orang kaga kiré-kiré yé ngomongin pérsidèn kaya gétuh!” katé Rohayah, nyang nyol-nyolan gegaré ujan kelewat deres bikin doi nggak bisé balik ke tempat kerjaannyé, gedung jangkung di seberang jalan.
“Yo-i!” Bahlul adé di situ.
“Bawa-bawa Nabi Lut segalé.”
“Ho-oh!”
“Ntu nyang disebut piksye-hiksye.”
“Apaan tuh?”
“Ya piks … Ngerti kagak? Piks …”
“Paks-piks-paks-piks! Seboet ajé pikoen napé sih?” Dul Komprèng udé di situh.
“Itu dié!”
“Kok nggak diretool yé?”
“Retal-retul, ntu kan zaman Orla, karang ya risapel.”
“Risapel tuh reshuffle apé rijsttafel Mpok?” Yati nyang siboek laden nimbrung. Di méja penganan, singkong gorèng karispik (Eng, crispy) udé ngepul.
“Pegimanah mau risapel, orang doi nggak adé jabatan …”
“…. pedahél mbaureksa!” Ini orang nyang ikut nedu èn medok banget, ketauan asalnyé dari Jawa.
“Mbaureksa kuwi apa Mas?” Jali sok akrab ngomong Jawa.
“Kliatannya nggak punya jabatan èn nggak ngapa-ngapain, èh taunyé menghantui,” jawab ntu penedu nyang mukényé full jèmbros.
“Ooo, hantu …” Orang-orang ampir bebarengan nyaut.
“Hantu-hantu politik!” Sanip ngegongin.
Geluduk saut-sautan kayak nyang mau ikutan ngibril, bikin budheg nyang adé di warung. Mengkényé padé teréak, sangking sumanget poré-poré mikirin negaré.
“Gitu yé? Adé hantu bener, adé hantu politik,” katé Mat Kicer, éman kampung sebelé nyang péngin nyaleg.
“Jangan dibandingin hantu beneran,” Yati mingkin asyik, “tapih siapé nyang lebih politikus nih? Politikus beneran apé hantu politik?”
“Ntu baru politik!” Sanip ngalok sembèn angetin badan deket kompor.
“Yo-i! Kalo politikus beneran ya nyang kliatan ajah, jelas partainyah, jelas lembaganyah, walo omongannya suka nggak jelas,” katé Yati.
“Kalo hantu politik?”
“Nha ini politiknyah lebi seru!”
“Lebi seru pegimané? Pan hantu nggak kliatan, nggak nginjek tané, cumak baunyé ajé kayak terasi gosong.”
“Héhéhéhé, suka masak dong hantunyah!” Si Dul nyamber singkong.
Geluduk saut-sautan, tapinyah tawé di warung ntu kayak nyang lebi kedengeran. Warung goyang-goyang kayak mau dicabut angin. Sukab amé Kaboel udé nyempil dari tadéh.
“Orang-orang nyang begayé hantu ntu jugak nggak mesti kliatan, nggak jelas statusnya, nggak jelas masa lalunya, nggak jelas pendidikannya, gayanyé kayak pangsiunan …” katé Kaboel.
“………… tapi banyak nyang sowan,” Mas-mas Jawa tadih nyambung.
“Huss!” Katé orang-orang.
Taman Ismail Marzuki,
Kamis 7 Mei 2026. 13:01.
Ilustrator: © 2026 SETIANTO RIYADI