Warung anabèl kayak biasé kaga tutup selipun Lebaran. Taon ini Yati nggak bisé ngegantiin Mang Ayat nyang open-hos di rumé, katényé urusan Acèh kaga bèrès-bèrès, èn émang kaga jehelaz di Jakarta adé nyang peduli apé kagak.
“Musti ngurmatin nyang nggak pulang, nggak punyé kampung, nggak punyé akar, nggak punyé kluargé, èn nggak punyé duit,” katé Mang Ayat nyang bukannyé kayé rayé, tapinyah bisé ngélmu subsidi silang.
Mang Ayat nyang atur, pegimané nyang belebi bisé bebagi amé nyang ajeg kurang.
“Orang tapran nggak dibéla-bélain ntar mecèdèl,” katényé lagéh.
Nggak adé Yati, nyang ngenjentul yé Siti, èn siapé di kolong langit ni nyang kaga besyukur, selipun cumak sekali ajah bisé ngeliat bidadari, nyang kayak lagi terimé hukuman déwa musti jagé warung di bumi?
Tapinyah di hari Lebaran nyang barokah, napé roman Siti Nurhalizah kliatan murem, kayak anak prawan nyang kucingnyé ilang?
“Ntu muké napé ditekuk Sit?”
Pagi-pagi Sukab udé ngabisin lontong opor sayur singkong, karang nyeruput tèh cap Tjatoet nyang disedu Siti.
“Kab, apaan sih Ba-is?”
Sukab betahak duluan sabelon ngejawab.
“Nyang nyirem aèr keras?”
“Yo-i! Ntu jaing-jaing ….”
Sebenernyah Sukab rasé kesetrum denger Siti ngomong kaya gétu.
“Bais? Badan Intelijen Strategis!”
“Hmmh! Émang tugasnyé?”
“Tugas apé?”
“Nyirem ntu aèr keras!”
Bener-bener maré Siti rupanyah. Sukab naikin kaki ke bangku sembén angkat gelas belimbing isi tèh.
“Jelas kagaklah Sit!”
“Perwira semué katényé!”
“Kaya gétulah! Perwira kelakuan préman!”
Masup Dul Komprèng paké baju koko.
“Nanti dulu Kab! Ntu orang padé punyé kumendang kan?”
“Komandan maksud énté Dul? Robot-robot kaya gétu, mané bisé jalan kalow nggak adé nyang printé …”
“Kumendangnyé dong tangkep! Énak ajé nyuru-nyuru siram air keras!”
“Huh!” Sanip ngegongin paké banting kupluk ke meja. Tangannyé cepet banget nyamber onde-onde, kayak uler nyamber kodok di empang.
Masup Bahlul, Kaboel, èn Rohayah. Émang cumak Jali, To’ing, amé Udin ajah nyang orang Jakarté. Ntu ajé udé kosan di koté, nyang nyampur segalé bangsé, boekan kampung Betawi asli kalow adé. Udin malah tinggal di warung, sembarang mojok, orang warungnyé buké 24 jem.
“Èh, denger yé, biarin kumendang, belon tamtu ntu niat nyirem asam nitrat dateng dari palé doi loh,” katé Sukab, “émang gampang, seabisnyé lama jadih tentara baèk-baèk, trus ujug-ujug punya niat jahat èn langsoen dijalanin ajah?”
“Jadih kalow bukan kumendangnyé doi-doi, kumendang nyang mané? Kumendangnyé kumendang? Apé kumendangnyé kumendangnyé kumendang?”
Ramé suaré tawon kaum anabèl, Siti taruh macem-macem kué lebaran, basah apé kering, nyang kaga usyé dibayar. Pastinyah bukan dari Harvest apé Mon Ami.
Anèh, nyang ditunggu jawaban Sukab.
“Atu yé, modèlnyé robot-robot kéré kaya gétuh tamtu taunya nunggu disuru; dué, siapé yang nyuru? Dari semué kumendang, semué yé, nggak adé kecuali, cari ajé nyang udé biasé èn udé dikenal prilakunyah jahat.”
“Jahat pegimané Kab?”
“Sebutin ajé semuwah: nyulik, ngilangin orang, ngebakar, ngebunu, èn merkosain prempuan Tiong Hwa.”
“Nyuru orang kan? Masa’ dikerjain kendiri?”
“Huss! Pan énté bilang kumendang!”
“Lhah, nyang kayak gétu pasti udé dipecat, Kab.”
Sukab mésam-mèsem bari ngambil témpé gembus.
“Émang,” katényé.
Kampung Utan—Pondok Ranji,
Jum’at 20 Maret 2026. 21:34.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI