Orang-orang udé padé balik mudik, tapinyah proyèk galian malah també. Adé ajé nyang mau ditanem. Abis kabel listrik, ganti saluran aèr bersi dari PAM. Abis itu mingsi adé ajé, tau dèh apé, pokoknyé adé. Nyang di atas kayaknyé punyé banyak alasan bakal proyèk. Mangsudnyah apé tamtu udé jehelaz. Kaga usyé dibongkar-bongkar lagéh.
Ntu nyang bikin Sukab kerjé dué kali lipet. Ibarat katé istirohat cumak pas sahur èn buké doang. Kaga perné tidur? Ya perné. Pan ilmunyah kuli galian émang kaya gétuh, Mandor jau dikit ajah, langsoen merem dah. Bari bediri? Yo-i! Semenit dué menit cukuplah. Begitu begantian. Saling ngingetin kalow ntu mandor ngedeket.
“Uhuk! Uhuk!” Sanip poré-poré batuk. Ntu kodenyah.
“Batuk apé batuk, Boss?” Katé si mandor.
Nyang bisé tau ya mandor bekas kuli galian. Samé-samé rakyatlah. Doi kasi kesempetan merem bentar, dibales kerjé cepet pas target, nyang bikin si mandor kepaké terus.
“Ntu naményé simbiose mutualijem,” Katé Kaboel waktu nerangin amé yunior-yunior kuli galian nyang baru.
“Nggak abis-abis orang tapran ngerjain kerjaan orang tapran,” pikir Sukab.
“Uhuk! Uhuk!” Sanip ngingetin lagéh.
Mandor laèn nyang dateng. Ini temen Sukab dari kampung nyang nasibnyé lebi baèk dikit.
“Kab, perlu wong akèh ki.” (“Kab, perlu orang banyak nih!”).
“Nggo apa?” (“Untuk apa?”)
“Nggawé bangker!” (“Bikin bunker !”)
Ntu nyang jadi omongan di warung anabèl. Tempat Siti Nurhalizah nyang mencorong, walow kaga lènjèh, tempo-tempo bagi pisgor gratis.
“Padé jeri amé perang nuklir Bé!” Bari nyeruput kupi jagung, Sukab jelasin amé Mang Ayat, napé banyak kuli galian yunior padé kongkow nunggu jemputan di situh. Bukan truk kosong nyang ditunggu, melèngken carteran angkot nyang sama jugak lusuh, tapi kan duduk. Manusiawian dikit ketimbang berdiri-berdiri kayak sapi, silap-silap diangkut ke rumé potong.
“Perang nuklir?”
“Tau dèh perang apé persisnyé, tapi padé panik Bé.”
“Napé?”
“Pan diomongin tuh soal bahan bakar cukup bakal 20 ari segalé, Bé.”
“Oh si Bahlul?”
“Bahlil, Bé.”
“Ah! Iya! Ané dengernyé dari si Bahlul sih marèn.”
“Émang mirip Bé.”
“Pinteran Bahlullah!” Mang Ayat senyum lébar.
“Dampak blokade Selat Hormuz katényé Bé.”
“Ané paling kaga ngarti Kab, punya tambang minyak kok impor minyak.”
“Mingsi adé lagi Bé jurusan panik.”
“Apé lagéh?”
“Adé panglima nyang bilang tentara mesti Siaga Satu.”
“Kayak beneran mau perang ajé.”
“Itulah Bé, kayak nakut-nakutin!”
“Bégo!”
“Atu lagi Bé …”
“Astag! Apé ?”
“Ketahanan pangan cukup, kité bisé makan singkong katényé!”
“Héhéhéhéhé!” Si Babé ketawé ajé, tapi trus nyanyi bari bentangin dué tangan nyang di kiri kanan pégang lap amé piring.
………. aku ini … hanya … anak singkoooooooooooongngngng!
Kaum anabèl nyang padé mau sahur sedikit bingoen.
“Bahagié bener Bé? Adé apé?”
Mang Ayat poré-poré maré.
“Prihatin! Kok bahagié!”
“Prihatin? Napé Bé?”
“Pegimané nggak prihatin kalow énté-énté, semuényé nih, bentar lagé bakal padé mati bediri!”
“Hah?! Mati bediri? Napé?”
Mang Ayat ngelirik Sukab bentar.
“Pan mau perang nuklir.”
Pondok Ranji,
Jumat 13 Maret 2026. 12:04.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI