Sukab sunggu-sunggu hairan ngeliat ukuran témpé di warung.
“Ini témpé kok cumak segedé korèk api Sit?”
Siti mèsem asem.
“Apényé Kab nyang segedé korèk api?”
“Ah énté Sit, poré-poré kuré-kuré kali’ yé?”
“Ukurannyé mangsud énté?”
“Yo-i!”
“Émang kalo ukuran precis same, tapi mahalan, mau?”
“Kok?”
“Pan apé-apé émang naèk! Gimané sih Kab? Kebanyakan macul?”
“Ané tukang galian, kerjaannyé kan emang macul!”
“Abis! Denger berité dong! Nyang kaga denger ajé denger.”
“Mané bolé? Kaga denger tapih denger?”
“Nyang tau dari médsos, ngasih tau nyang nggak punyé hapé, gitu loh!”
“Ané punyé hapé nggak perné liat-liat médsos. Ngapain! Bikin bégo!”
“Kalo gitu ya telen ajé ntu témpé segedé korèk api, Kab. Nggak usyé nanya-nanya.”
“Nanya nggak bolé mah fasis,” Sukab ngegrundel.
“Asal nuduh! Ntu nyang fasis!” Siti nyolot, “Sini balikin témpényé! Énté udé pégang-pégang lagéh!”
Sukab malah masukin ntu témpé ke mulutnyé. Mingkin asem roman Siti. Apé mau dikaté. Malem jadih surem. Pélagéh To’ing dateng-dateng ngomongin ntu témpé lagéh. Sukab nggak sempet kasi tandé.
“Mingkin kecil yé ukuran témpényé Sit?”
“Hhhhh!”
Siti keluar warung tau ke mané. Mingsi kedengeran gerundelannyé.
“Bodo’”
To’ing bengong, Sukab ketawé.
“Mengkényé liat-liat dulu Ing, kayak politik gétu, nyang sèngsitip kaga langsoen énté sosorkeun.”
“Cumak nanyak ukuran témpé, apényé nyang sèngsitip?”
“Ékonomi politik témpé.”
“Wah, nyang pegimané tuh Kab?”
“Pegimané maunyé nyang kuasé ajé kan.”
“Maunyé ngecilin témpé?”
“Buhukan! Gagal paham bangetz sih …”
“Maap, ané homskuling (Eng: home schooling) akibat mlarat.”
“Homskuling kok mlarat, homskuling mah som-som.”
“Som-som binti aharogan,” Sanip nyamber témpé nyang langsoen ditancep sembèn nyambung, “jadih pagimanah ékonomi politik témpé tadéh Kab?”
“Énté ngomong telen dulu kèk témpényé!” Ujar Dul Komprèng, kernèt merana nyang ditinggal lari bini.
“Multi tasking,” katé Sanip bari ngelebok.
Sukab ambil atu lagéh ntu témpé minimalis bakal alat peragé. Udé gitu paké bediri gayé dosèn.
“Sodaré-sodaré semuwah tau témpé ini asal usulnyé dari Jawa kan? Empanan asli nènèk moyang! Jelas?”
“Jelaaaassss.”
“Tau kagak sodaré-sodaré témpé ntu dibuat dari kedelé?”
“Tauuuu.”
“Abad keanem belas paké kedelé item, nggak paké digorèng, syaihat bener tuh!”
“Rasényé laèn kali’.”
“Yo-i, abis itu témpé nyang jaman dulu dibilang tumpi, tau kapan dibikin paké kedelé puti nyang musti diimpor.”
“Nah!” Sanip nyelak.
“Rupanyah orang padé sukak, èn témpé jadi penganan dunié.”
“Témpé? Nyang bener Kab …”
“Ah énté Lul, pan tinggal ngeklik ajah!”
Bahlul klak-klik-klak-klik hapényé sembèn manggoet-manggoet.
“Emang bener mèn! Tapi di kite lapan pulu limé persèn kedelényé impor! Banyakan dari Amrik. Kok bisé? Negeri asal témpé kok impor kedelé …”
“Apa sih nyang nggak ajaib di sinih? Dibayar paké dolar pastinyah!” Sukab banting kopiahnyé nyang belèl, “Gegaré ekonomi politik semau gué!”
“Dari sembilan rébu rupiah per kilo jadi sebelas rébu tigé ratus! Gilé ajé dèh!” Bahlul ikutan banting kopiah.
“Mèlèt dong juragan témpé,” katé To’ing si kuyus anggota ormas.
“Bukan mèlèt lagéh Ing, mecèdèl!”
Siti Nurhalizah dengerin semué. Sebelnyé udé kebawé angin malem. Karang doi ngerti sebab sebenernyé, napé ukuran témpé bisé jadih kuecil.
Doi masup lagéh ke warung, natain penganan di meja.
“Ganti ke témpé benguk ajé yuk!” Katényé.
“Ntar impor kacang koro lagéh!” Kaboel nyautin.
“Bayar paké dolar!” Sukab caplok ntu témpé di tangan.
Sanip nari-nari.
“Benguk-nguk-nguk … Benguk-nguk-nguuukk ….”
Kaga mantep dengen témpé-témpé pas bandrol, Sukab liatin kupluknyah, di maté Sukab udé kayak témpé méndoan nyang gedé …
Taman Ismail Marzuki—Pondok Ranji,
Kamis-Jumat, 11-12 Juni 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI
