Ujan deres banget, Udin sang Mister Cepèk udé lèpèk di prempatan. Bener-bener kuyup sekuyup-kuyupnyah. Kendiri ajé doi. Nyang laèn-laèn ngilang tau kemané.
“Bagoes buwat ané,” pikir Udin.
Tamtu bagoes, orang sabelonnyah penganggoeran. Tadinyah jarang-jarang Udin dapet kesempetan. Cumak disuru bediri ajah di pinggir jalan setengé bengong.
“Énté liatin ajé, belajar,” katé Bang Otot, penguasé ntu prempatan.
Jadinyah ari-ari Udin dateng bakal sekolé. Doi liatin ntu caré-carényé ngumpulin duit di prempatan.
Adé opat kambrat Bang Otot nyang kerjé samé, biar ntu mobil-mobil dari opat jurusan kaga nguplek èn mandeg di prempatan.
“Tahan! Tahan!”
Mobil nyang satu ditahan doeloe biarin nyang laèn bisé jalan. Gitulah gonta-ganti, kadang atu-atu begantian, kadang sepulu-sepulu.
“Ayo! Jalan-jalan-jalan! Ayo! Cepetan!”
Cepet jalannyé cepet jugak duitnyé. Dari sepulu mobil, antaré limé ampé lapan bukak ntu jendela item. Kasi duit ala kadar. Gopèk, secèng, nocèng. Jarang banget gocèng. Nggak bakallah ceban. Yo-i. Jaman cepèk udé liwat. Tetep ajé naményé Mister Cepèk, walow kadang-kadang adé jugé Miss Cepèk atawé Missus Cepèk nyang semprat-semprit di situh.
Mpok Ganjen, ntu bokin Bang Otot, pan dulunya atu dari opat pendekar prempatan. Prat-prit-prat-prit, tau napé dapetnyé paling banyak. Abis diniké, siri pun kagak, amé Bang Otot, udé dèh, karang punyé kios rokok deket prempatan.
Nah, ke sono noh ngalirnyé begémbol-gémbol gopèkan, secèngan, èn nocèngan, koin campur kertas. Abis itu, Mpok Ganjen nyang ngatur, kemané ajé ntu pundi-pundi bolényé dikirim, bolényé ditinggal én bolényé dibagi-bagi. Nha, nyang belakangan ntu karang bikin Udin lèpèk alias basé kuyup kendiri di prempatan, gegaré bebaginyah dianggep kaga adil.
“Apényé nyang nggak adil?” Mpok Ganjen uring-uringan, “Hatsil harian dibagi tigé kan, sepertigé bakal Boss, sepertigé bakal kios, ané amé Bang Otot, sepertigé dibagi opat nyang kerjé. Ya masa’ suru bagi raté? Mané bisé!”
“Énté dapet sepertigé utuh dong Din?” Sukab nanya di warung.
“Boro-boro!”
“Kok?” Sanip ajeg ngegongin.
“Katényé anak baru mané bolé dapet bagian banyak.”
“Anak baru? Emang anggota apaan?” Jali nyaut.
“Tau’! Pan ané juga cuma bantu-bantu kalow diminté!”
“Ntu nyang dibilang pemerasan terselubung Din …” Rohayah malah belon pulang dari buka di situh.
“Gitu yé?”
Ntu malem Udin nunggu saur di warung, ndengerin kaum anabèl ngomongin perang kaga jelasnyah Amérika amé Israèl lawan Iran. Siti Nurhalizah tuangin kupi jagung ke gelas-gelas belimbing.
“Nggak boleh dong Iran punyak senjata nuklir, enak ajé!”
“Amrik juga nggak bolélah!”
“Nggak adé nyang bolélahyaw! Jaga perdaméan paké senjaté pan ajaib!” Katé Sukab.
“Mengsélényé gini Kab, émang bener Iran bakal paké ntu nuklir buwat abisin Israèl?” Katé Dul Komprèng.
“Kok ngomong gitu Dul?”
“Inget nggak kasus Irak? Udé diserang abis, kaga adé ntu nyang dibilang senjaté kimié.”
“Iyé sih.”
“Karang bisé jugak begitu loh! Napé kagak kan?” Kaboel udé nguap.
“Tul! Nyang jelas Amrik amé Israèl mau pastiin Iran nggak jadi gangguan. Udé capèk amé Hisbullah juga kan, mengkényé Israèl tembakin jugak sarangnyé di Libanon.”
Bari ngomong Sukab liatin Udin nyang nyari celah pengin ikutan.
“Èh! Indonesia mau jadi penengah kan?”
“Bukan Indonesialah, pérsidèn … nyang mau jadi penengah.”
“Trus bediri di tengah gitu?”
Di warung anabèl, semué ngejawab serentak.
“Semoga begitu!”
“Lhah kalow dué rudal dari dué kubu melejit bareng?”
“Semoga begitu!!!”
Taman Ismail Marzuki—Pondok Ranji,
Kamis 5 Maret 2026. 23:35.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI