Pagé buté, subu ajé belon, warung anabèl, analis-analis gèmbèl, udè penu ajé. Trio penggali kubur, èh maap, kuli galian, ngupi-ngupi dengen dengkul nongol lewatin tinggi méja. Siti Nurhalizah ngantuk teklak-tekluk.
“Kok bisé yé Kab?”
“Kok bisé apé Boel?”
“Kok bisé yé tiap minggu ketemu orang bodo …”
Sukab nyengir.
“Pasalnyé énté pinter sih Boel. Saban ari juga ketemunyah nyang lebi bodo.”
“Yo-i!” Sanip ngegongin.
Lingsem dah si Kaboel dengen muké méré.
“Kaga gétu jugaklah Kab,” katényé, “énté taulah, ijazah kelas endog ajah ané kaga punyé.”
“Jangan gitulah Boel, nggak adé nyang bilang énté bodo di sinih. Sebenernyah énté mau ngomong apé?”
“Iyé Kab, ané tau diri kaga mungkin bilang ané ntu pinter, tapi kayaknya nggak sebodo nyang bilang seni editing ntu nggak usah dibayar dèh!”
“Ooooh … yah, kalow itu mah semué jugak setoedjoe Boel! Doi émang bégo!”
“The Begous …” Sanip ngegongin lagéh.
“Iyé kan Kab, lantaran doi pikir editing cumak mengkayal trus bolényé gratis yah amit-amit khan?”
Sukab nyamber pisang kepok rebus nyang dihargain Rp.100.- sabelon ngejawab.
“Mengkayal ntu kan ngegagas, adé nyang ngegagas editing adé nyang ngegagas tai kambing, tau dèh kebisaan doi ngegagas apé!”
“Ngegagas pasal-pasal itulah …”
“Belon tamtu loh, kalow jaksa ntu kudu nggak ngerti editing.”
“Yo-i-lah-yaw! Bukan sehebab doi jaksa, trus kaga paham kalow gagasan bisé mahal! Émang jubah Batman nyang dipaké doi kaga kayak gagasan ajaib?”
“Iyé yé! Apé nyang asalnyé bukan dari gagasan di dunié ini kan?”
“Bikin pasal-pasal ajah paké ongkos, napé editing kaga boleh? Iya kan?”
“Kurang pengetahuan pan halal, apé lagi nyang jadih mengsélé?”
Kaboel samber jugak ntu pisang kepok rebus binti muré.
“Pan udé dibilang dari tadéh Kab, napé saban minggu kité musti nemu orang bégo?”
“Énté nggak bilang bégo tadéh, bilangnyah bodo.”
“Émang béda yah, bégo amé bodo?”
Kepalé Sukab ngiter kurliling dengen kepastian 100% nyengir.
“Coba apé pendapetan Sodarah-sodarah, béda apé kaga-béda tuh bégo amé bodo?”
Kaum anabèl nyang sukak keléwat cius bekerut kening padéh; tapinyah tukang kredit nyang cumah kebetoelan mampir, langsoen nyaut bari olesin ketan lupis paké juruh.
“Maaf, bahasa Betawi saya terbatas, tadi Saudara katakan bahwa kurang pengetahuan itu halal, betul tidak?”
“Betul.”
“Dalam hal jaksa yang kekurangan pengetahuannya berpeluang mencelakakan orang, apakah menurut Saudara dapat dihalalkan?”
“Tidax.”
“Mengapa?”
“Karena dengan pengetahuannya yang kurang, jaksa itu telah melakukan kesalahan fatal yang berbahaya.”
“Bahaya apa?”
“Membuat orang tidak bersalah masuk penjara.”
“Saudara akan membuat ralat tentunya bukan?”
Sukab rada bingoen.
“Ralat apa ya?”
“Bahwa menurut Saudara kurang pengetahuan itu halal.”
“Saya kira itu situasional ya, jangan halal jika jaksa yang bersangkutan harus menuntut perkara dalam bidang tersebut.”
“Baiklah, saya bisa menerima pendapat Saudara, kita jabat tangan dulu, sekarang saya harus pergi. Selamat pagi Saudara-saudara!”
“Pagiiiiiiiii …” Kaum anabèl nyautin. Si Saudara salaman amé Sukab sabelon pigi.
Abis itu analis-analis gèmbèl liatin Sukab padéh.
“Kab, énté kok bisé ngomong Éndonésah, paké ‘situasional’ segalé, apényé nasional tuh?”
“Huss! Indonesia! Lhah Énggris ajé ané bisé!”
“Bisé Énggris? Mangsudnyé?”
Lagé-lagé Sukab 100% nyengir.
“Ané ngarti apé ntu editing, nyang katé Vsevolod Illarionovich Pudovkin is the foundation of film art.”
Taman Ismail Marzuki—Pondok Ranji.
Kamis-Jumat, 2-3 April 2026.
Ilustrasi: © 2026 SETIANTO RIYADI